സമയത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ്
സമയത്തിന്റെ ഹൃദയസ്പന്ദനം
കാത്തിരിപ്പിൻ നോവറിയും മനസ്സുകൾക്കായ്, പുലർകാലെ ഒരിലത്തുമ്പിൽ തങ്ങിനിൽക്കും ഹിമകണം പോലെയാണത്… വിതുമ്പി വിറയാർന്നു പിരിയാൻ മടിച്ചൊരാ തുള്ളിപോൽ, പൊട്ടാതെ നീളുന്ന നൂലിഴ പോൽ, നിമിഷങ്ങളോരോന്നും വലിഞ്ഞുനീളുന്നു.
ഭയത്തിന്റെ നിഴലിൽ കഴിയുന്നവർക്കായ്, കൂരിരുൾക്കാട്ടിലൂടെ പ്രാണഭയത്താൽ പായുന്ന പേടമാൻ പോലെയാണത്… പിന്തുടരും മുൻപേ മറയുന്ന വേഗം, കൈവിളക്കണയ്ക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുപോൽ, മാറ്റൊലി മാത്രം ബാക്കിയാക്കി മാഞ്ഞുപോകുന്നു.
ദുഃഖത്തിൻ ഭാരം പേറുന്നവർക്കായ്, കാർമേഘം മൂടിയ വാനിനു കീഴെ അനന്തമായ് നീളുന്ന പെരുവഴി പോലെയാണത്… ഓരോ ചുവടും ഓർമ്മയിൽ താഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു, ഓരോ മണിക്കൂറും കയറാൻ പ്രയാസമാം മലയാകുന്നു, വളവുകളിൽ സങ്കടം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചൊരാ ഒഴുകാൻ മടിക്കുന്ന നദിപോലെയാണത്.
ആഹ്ലാദച്ചിറകിലേറുന്നവർക്കായ്, ഓളങ്ങൾ തല്ലുന്ന ജലപ്പരപ്പിൽ നൃത്തമാടുന്ന ഇളംവെയിൽ പോലെയാണത്… തിളങ്ങുന്ന, കുറുമ്പുള്ള, പിടികൊടുക്കാത്തൊന്ന്, എണ്ണിത്തീരും മുൻപേ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഊർന്നുപോകുന്ന സ്വർണ്ണ മണൽത്തരി പോൽ നിമിഷങ്ങളോരോന്നും കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.
എന്നാൽ പ്രണയത്തിലലിയുന്നവർക്കായ്, പുലർവെയിലിൽ മഞ്ഞുകണം പോലെ സമയം അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നു… അവിടെ ഘടികാരങ്ങളില്ല, അളന്നെടുത്ത ശ്വാസമില്ല, ഒരൊറ്റ ഹൃദയസ്പന്ദനത്തിനുള്ളിലൊതുങ്ങും ശാന്തമായ അനന്തത മാത്രം; അവിടെ ‘എന്നെന്നേക്കും’ എന്ന സത്യം ഈ ‘നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ’ ജീവിക്കുന്നു.